Algemene info

Vertrek uit Leuven op 18/07, vervolgens 6 dagen baaiken, en op 25/07 terug naar België. Deelnemers zijn: Philip Rademakers, Roel Bergiers, David "Speci" Vandenbruel, Kurt Beyers, Phillipe Duthoit en Thierry Parduyns. Voor deze TransAlp konden we kiezen uit 4 moeilijkheidsgraden, we kozen voor de moeilijkste versie ("extreme") en we evalueren van dag tot dag : indien de tocht te zwaar zou uitvallen, kunnen we nog steeds voor een lichtere versie ("basic" of "medium" of "sport") kiezen.

De Voorbereiding

Donderdag 15/07, 17u: het is zover, de vakantie kan beginnen. Joepie !!! Ik heb een extra dag vrijaf genomen, want ik heb nog een hoop te doen: reserve-onderdelen kopen, de fiets kuisen en aan een laatste inspectie onderwerpen, nog snel wat extra kledij kopen, Wcupkes en poeier inslaan, een grote sportzak kopen ... Ik kan de extra vrije uren best gebruiken.

Vrijdag 16/07, 22u30: (bijna) alle inkopen zijn gedaan. Morgen maak ik m'n tas klaar, en zet ik m'n spullen af bij Phille. Ik ben toch niks vergeten, hé???

Zaterdag 17/07, 18u: "ga jij mee met papa naar de Al-le-pen ?" vragen Bas en Joppe, terwijl ik mijn spullen bij Phille afzet. Nu dringt het pas echt tot me door : er geen weg terug, ik MOET die bergen over ... En ik voel me er allesbehalve klaar voor: ik sta veel te vet, de marathon-resultaten van de afgelopen weken (Willingen en Vielsalm) vielen dik tegen, en 't is al een paar weken na mekaar ongelooflijk slecht weer, vorig weekend werd de Dolomiti nog stilgelegd wegens te barre weersomstandigheden (hagel, sneeuw, regen, ...). Waar ga ik in godsnaam aan beginnen???

Zondag 18/07, 06u45: de deurbel gaat, daar staat Phille. 't Is zover, we zijn vertrokken!!! Aan het AC-restaurant op de E40 laden we Speci en Kurt op, Philip en Roel staan er ook reeds te wachten. Even later heeft iedereen z'n plaatsje gevonden, en kan de 10 uur durende autoreis beginnen. Gelukkig is het mooi, droog weer, en het is vrij rustig op de snelwegen (Luik - Keulen - Frankfurt - Munchen - Salzburg - Werfenweng) en rond 17u arriveren we aan het hotel, waar reeds een hele horde Nederlanders aanwezig is. Zij vertrekken net voor een opwarm-rondje (met 2 lekke banden, zo bleek achteraf :-)), zelf nemen we rustig de tijd om onze spullen uit te laden, alvorens ook in de fietsbroek te springen en eventjes de benen te testen op de klim achter het hotel. Amaaaai, wat was dat: 250hm's op 2.5km, dat ben ik niet echt gewoon en mijn hartslag zat dan ook meteen vervaarlijk dicht tegen het rood aan ... Dat belooft voor de komende week ... Een dik uur later zitten we fris gewassen in het hotel-restaurant, waar we tijdens de maaltijd kennis maken met de overige deelnemers en de begeleiders van Vasasport. Het lijkt me een leuke bende ... We drinken nog een avondmutsje (water voor mij, halve liters bier voor de anderen) en rond 22h30 ligt iedereen in bed.

Dag 1 (extreme) : Werfenweng - Maria Alm (88km, 2420hm)

Na een behoorlijk onrustige nacht kruip ik rond 7h uit m'n bed. Vandaag is het zover ... Spullen klaarmaken, Camelbak volproppen met eten, drank en kleding, vervolgens ontbijten, en na een laatste briefing annex groepsfoto staan we rond 9h30 klaar om te vertrekken. Het eerste deel van de rit rijden we in groep, t.t.z. de 16 Nederlandse deelnemers rijden allemaal samen tot bovenaan de eerste klim, wij hangen ons wagentje achteraan de "oranje" trein, zo kunnen we wat wennen aan het rijden met de gps.

Via een mooie singletrack dalen we van Werfenweng naar Pfarwerfen, waarna we door de vallei naar Bischofshofen rijden. Daar begint de eerste klim, eerst asfalt en wat later over brede forst-strassen (boswegen). Ik heb het moeilijk om m'n hartslag in toom te houden, maar op de allerlichtste versnellingen is het nog net te doen. Sidney, de hoofdgids van Vasasport, had ons verwittigd : het is een steile verraderlijke asfaltklim, maak je dus niet ongerust : het is normaal dat je amper vooruit geraakt.

We klimmen een hele tijd doorheen een mooie vallei, het Gainfelddal. Na ettelijke kilometers verlaten we het dal en klimmen we langs de flanken van de Hochkeil naar boven, waarna een mooie singletrack volgt richting Mühlbach. We hebben nu een 1000-tal hoogtemeters achter de rug, en alles gaat nog behoorlijk goed. Ik heb welliswaar een hele poos op m'n eentje gereden (ieder rijdt z'n eigen tempo), maar dat stoort me in het geheel niet. Integendeel: ik neem rustig de tijd om rondom mij te kijken en te genieten van de prachtige uitzichten en de natuur (bloemen en planten, vogelkes, enzovoort). In Mühlbach pauzeren we met een spaghetti, waarna we doorrijden richting St-Veit en Goldegg. Vlak na het middageten krijgen we een zeer steile grind-klim annex asfaltklim te verwerken: zo moeten er niet te veel meer komen de volgende dagen, want ik zwalp van links naar rechts over de brede weg en 'k moet alle moeite doen om op de fiets te blijven. Au, dat deed zeer ...

Even later gaat het gelukkig weer bergaf, en in het Dienten-dal schuiven de kilometers vlot onder de wielen door. We hebben nu iets meer dan 65km en dik 2000hm's op de teller, en ik zit aan het einde van m'n krachten. We zijn er echter nog lang niet : via de Sommeralm klimmen we eerst nog naar het Filzensattel, waarna we lekker afdalen richting Maria Alm in het Hinterthal. Het is reeds ver na 19u wanneer we aan het hotel aankomen, en de Ollanders waren blijkbaar toch een beetje bezorgd, want terwijl ze ons onder luid applaus binnenhalen in Maria Alm, kan je zo de opluchting van hun gezichten aflezen : oef, ze hebben het gehaald, de Belgen ... Uiteindelijk hadden we ongeveer 94km en bijna 2900hm's . Af en toe eens foutrijden hoort nu eenmaal bij het gps-avontuur...

Dag 2 (extreme -> medium) : Maria Alm - Mittersill (59km, 1180hm)

Oei oei oei ... Ik ben gisteren veeeeel te diep moeten gaan, en de beentjes voelen allesbehalve goed aan. Dat doet het ergste vermoeden voor de tocht van vandaag, want na net geen 3km staat ons de beklimming van de Hundstein te wachten. En ja hoor: van bij de eerste helling moet ik passen. 22-32 en soms ook 22-34 komen er aan te pas, en dan heb ik nog moeite om de pedalen rond te krijgen ... De klim gaat eerst over asfaltwegeltjes, waarna we ofroad gaan over brede, goed berijdbare wegen. Tot daar geen probleem, maar het constante klimmen zonder "losrij-kilometers" doet me langzaam maar zeker de das om.

Na 45 minuutjes halen de snelste Nederlanders (de extreme-rijders) ons reeds in, en al gauw zie ik geen enkele Belg meer rijden en de ene na de andere sport-rijder en medium-rijder laat me ter plekke achter. Stoempe stoempe stoempe, zweten, bijna-krampen, afzien, doodgaan, efkes wandelen, terug de fiets op, helm af om wat meer lucht te krijgen, drinken, nog meer afzien... Man man man ... Gelukkig heb ik af en toe ook oog voor de mooie, schitterende omgeving : toen we in het dal vertrokken, hingen de wolken als dichte sluiers boven onze hoofden. Na enkele honderden meters te zijn gestegen zitten we echter in de volle zon, en de wolken hangen onder ons in het dal, als een donzige witte deken boven het dorpje Maria Alm. Moooooooooi...

Een volgende steile passage brengt me echter snel met de voeten op de grond, letterlijk : ik moet van de fiets en "kreffel" naar boven. Geen idee hoe lang de klim duurt, maar voor mij lijkt het wel een eeuwigheid te duren. 1200 hoogtemeters lang zweten, puffen en afzien, waar ben ik in godsnaam mee bezig????? Sidney (de begeleider) en Martine (één van de medium-baaiksters) houden me een poosje gezelschap, en even later word ik bijgehaald door Robert, Jos en Mark. Zij doen het rustig aan, en nodigen me uit om met hun mee te baaiken. Af en toe een stukje stappen, dan weer fietsen of even uitpuffen in de schaduw van een overhellende rots, en eindelijk, eindelijk bereik ik de top van de Hundstein, op 2117m hoogte : een echte hondeklim als je 't mij vraagt :-) maar het uitzicht is echt schit-te-rend. Hiervoor doe ik het, hoewel ik het toch liever ietske makkelijker had gewild LoooooooL

Ik laat m'n 5 baaik-makkers meteen weten dat ze niet op mij hoeven te wachten, ik ga met veel plezier in op het aanbod van de medium-Nederlanders om met hun mee te rijden. Maar eerst genieten van een stevige nudelsuppe zodat ik terug wat krachten op doe. Een klein uurtje later is het tijd om af te dalen richting Bruck in het Pinzgaudal. Eerst rijden we over leuke technische singletracks, maar stilaan worden de wegen breder en breder, en al gauw suizen we over brede ardennen-achtige bospaden naar beneden. Vanaf Bruck gaat het dan doorheen de vallei langs Kaprun richting Mittersil. Sidney, onze gids, heeft echter ook oog voor het "recreatieve" deel van deze Transalp, en loodst ons een zeer gezellige Biergarten binnen, waar we ons te goed doen aan ijs, apfelstrudel en sprankelend appelsap. Wetende dat de anderen nu aan het afzien zijn op de hellingen rondom Kaprun smaakt dit alles eens zo goed :-)

De laatste kilometers van de tocht lopen weer lichtjes omhoog, tot we na ongeveer 59km en 1200hm's het hotel bereiken. De Scalpel wordt eventjes onder handen genomen door Leander (één van de Vasasportbegeleiders) want ik heb een spaak gebroken, en na een verfrissende douche zorg ik er voor dat de sportzakken van de anderen tot op de eerste verdieping geraken : da's een kleine moeite, terwijl zij een extra lusje rondom Mittersill rijden ... 's Avonds is het lachen geblazen wanneer Sidney tijdens de briefing alle gebeurtenissen van de dag op een rijtje zet, en ons op de hoogte brengt van hetgeen ons 's anderendaags te wachten staat. Nog even een paar honderd foto's bekijken die tijdens de dag geschoten zijn (digitale fototoestellen zijn een prachtige uitvinding) en rond 22u lig ik moe maar tevreden in m'n bed.

Dag 3 (medium) : Mittersill - St-Jakob im Defereggental (62km, 1670hm)

De Belgen rijden eerst even terug richting Mittersill, voor een rondje met wat extra hoogtemeters en een mooie, steile singletrack-afdaling waarna ze een zeer lange asfaltklim opmoeten richting Felbertauerntunnel. De medium-groep rijdt meteen richting die tunnel, maar slaat al snel een zij-dalletje in (het Felberntal), waar over zeer rustige asfaltwegen de eerste paar honderd hoogtemeters gescoord worden. Meteen klimmen zonder opwarming, da's niet mijn ding, en volledig verkrampt beëindig ik de klim. We zijn amper 5 kilometer op weg, en ik overweeg zeer sterk om in de volgwagen te stappen (die moesten we zowiezo in om de tunnel door te kunnen) en m'n scalpel te verkopen :-) Onze gids kan me echter overtuigen om toch mee te baaiken tot aan de lunch-plaats, en zowaar: ik kom er terug bovenop. Na de tunneldoorsteek ligt er ons namelijk een zeer mooi stukje doorheen een steeds smaller dal te wachten, met singletracks à volonté: klimmen en dalen op boomwortels, stenen, technische toestanden à la Ardennen ... Ik voel me in mijn sas, en wanneer we een hele poos later op een terrasje in Huben onze lunch binnenspelen, ben ik ongelooflijk blij dat Sidney me toch zover heeft gekregen om door te bijten en verder te rijden.

De rit gaat vervolgens verder langsheen een brede bergrivier, waarna een volgende klim zich aandient : een brede asfaltweg doorheen het Defereggental, gestaag omhoog ... Geen probleem, en ook de korte offroad-knikjes die ons daarna voorgeschoteld worden kunnen me niet verontrusten. Wat dan wel ? Awel, "de muur van Hopfgarten". 4km klimmen op asfalt aan 10-15% : dat doet zeer ...

Na "de muur" krijgen we als beloning enkele zeer leuke, mooie singletracks voor de wielen. Maar dan slaat het noodlot toe ... Joeri (een belg - uit Wijgmaal trouwens - die zich als Nederlander vermomd had) verliest even het evenwicht en moet een voetje zetten. Geen probleem, zij het niet dat hij geen vaste grond vindt, en in een oogwenk ligt Joeri drie meter lager in een bergbeekje, tussen enkele zeer dikke rotsblokken. Gelukkig had hij zijn helm aan, maar toch is een rotspunt doorheen zijn helm gedrongen, en het bloed loopt over zijn aangezicht. Joeri wordt snel uit zijn hachelijke situatie gered, en Martine (die op de spoedafdeling van één of ander Nederlands "gasthuisberg" werkt) ontfermt zich over zijn hoofdwonde, terwijl gids Marco de volgwagen opbelt. Iedereen staat er eventjes zeer stilletjes bij: dit had veel erger kunnen aflopen ...

We moeten nog een dikke kilometer rijden over singletracks eer we terug een asfaltweg tegenkomen. Hier blijven Joeri en Marco op de volgwagen wachten (die we nog geen 5 minuutjes later tegenkomen), de rest van de groep (medium en extreme) gaat verder onder leiding van extreme-gids Leander. De fut is er uit, iedereen is onder de indruk van hetgeen gebeurd is, en de natte singletracks die volgen (het had ondertussen wat geregend) worden zeer voorzichtig genomen. 's Avonds in het hotel zien we Joeri weer: 5 hechtingen, maar ... Hij mag de dag nadien al weer op de fiets. Gelukkig. Nog even vermelden dat ze in St-Jakob (daar zitten we) een zeeeeeeeeeeeeeeeer knap diensterke hebben rondlopen in het restaurant tegenover het hotel, en ik beslis dan ook om 's nachts over haar te dromen ipv over Joeri's avonturen ...

Dag 4 (medium) : St-Jakob im Defereggental - Sand im Taufers (55km, 1490hm)

Na de avonturen van de voorbije dagen is iedereen toe aan een wat "rustigere" dag. En daar leent het parcours van vandaag zich uitstekend toe: via een zeer rustige, geleidelijke klim (eerste kilometers over asfalt, en daarna onverhard) rijden we gestaag naar één van de hoogste punten (letterlijk en figuurlijk) van deze reis: de Kammljoch. Langsheen een brede bergrivier klimmen we doorheen een prachtig dal naar de top van de berg. Algauw zitten we boven de boomgrens, en toch blijven we verder klimmen en klimmen, met boven ons een helderblauwe hemel en een stralende zon, rondom ons prachtige bossen en later bloemen en grasvelden met daarachter steile kale bergwanden en sneeuwvelden, koeien, marmotten die beginnen te piepen wanneer we in de buurt komen (we passeren ze op amper 50m !!!), enzovoort enzoverder.

Ik rij opnieuw samen met Jos en Mark (die een komplete off-day heeft) en ik ben het helemaal met Jos eens wanneer hij zegt : dit is schit-te-rend, dit is precies wat ik van een transalp-klim verwacht: lekker genieten van de omgeving, leuk praten met vrienden en regelmatig eens stoppen om één of andere mooie (of ook dwaze ;-)) foto te nemen. Mark is het hier - gezien zijn off-day - misschien wat minder mee eens, maar ik heb goeie benen dus ik geniet met volle teugen ... Op 2288m rijden we de grens met Italië over, en via een smalle singletrack rijden we nog even verder tot op de top van de berg. Indrukwekkend ...

Na een poosje genoten te hebben van het uitzicht, is het tijd om aan de afdaling te beginnen. We suizen naar beneden, zigzaggend tussen de vele wandelaars die je in dit dal tegenkomt. Eventjes stoppen we aan de Knuttenalm voor een lekkere macaroni maar al snel moeten we verder, want lepe Jos is zowaar mijn scalpel aan 't verkopen aan een Italiaan voor 5500 lires ipv euro's!!!

Beneden in het dal (we zitten nu in Rain) is het tijd voor een technische workshop (ik herstel Marco's lekke band op 5 minuutjes) waarna we aan de volgende klim beginnen. Vanmorgen ging het nog zeer rustig en zacht omhoog over zeer vlot rijdende paden (ik had constant m'n lockout op vooraan), de klim die ons nu staat te wachten is van een ander kaliber: steil omhoog (tot 23%) over een zeer ruw, stenig pad. En dat met een brandende zon op je kop. Ik moet verschillende keren van de fiets, maar ik ben niet alleen: Mark gaat nog een paar keer dood en ook Joeri heeft het moeilijk (hoofdpijn). Gelukkig is de klim niet al te lang (slechts een paar kilometer ;-)) en algauw zijn we weer aan het afdalen : eerst over brede bospaden, dan wat singletracks, en tenslotte suizen we over een brede asfaltweg het dal in, richting Sand im Taufers, waar we vanavond slapen.

Het prachtige dienstertje van gisteren maakt vandaag plaats voor een ongelooflijk loemp Italiaans kalf die amper een bestelling kan noteren. Philip moet tot een kot in de nacht (misschien ewa overdreven) wachten eer hij eindelijk zijn pizza krijgt en Roel moet enorm opletten of hij krijgt zevenenzestig halve liters cola in zijne kraag gedraaid :-) :-)

Dag 5 (medium) : Sand im Taufers - St-Vigil (58km, 1660hm)

Donderwolken bij 't ontbijt. Niet alleen buiten (het regent behoorlijk hard), maar ook aan tafel: Phille heeft bijna geen oog dichtgedaan. Kurt wel, die droomde waarschijnlijk van die knappe dienster in St-Jakob en ging daarbij zo hevig te keer dat hij zelfs onder Phille's hoofdkussen zat te graaien. Dikke LOL dus aan de ontbijttafel ...

De hemel klaart op wanneer we de tassen in het busje laden, en even later gaan we onder een stralende zon op pad. Eerst een lange vlakke aanloop, vervolgens wat glooiende hoogtemeters (Philip waant zich terug in Vlaams-Brabant) en dan is het zover : de beklimming van de Kronplatz. Ik heb al een Wcup en een Squeezy achter de kiezen, dus 't poeier in de benen is aanwezig. Jos voelt zich zwakjes, doch een broodje kaas (tja, 't is een 'Ollander hé :-)) doet wonderen en eer ik het goed en wel besef is hij uit het zicht verdwenen. Wie ik wel heel de tijd zie, is Joeri: hij zit er helemaal door, en moet regelmatig van de fiets. Ik beslis om in zijn buurt te blijven : rekening houdend met het warme weer, zijn hoofdwonde, zijn zwakke vorm en het feit dat hij geen gsm op zak heeft (verloren bij zijn crash 2 dagen terug) vind ik het veiliger om - van op afstand - een oogje in 't zeil te houden.

Ik rij bijgevolg rustig naar boven, af en toe las ik een pauze van enkele minuten in (terug fietsen doet daarna wel serieus zeer aan de beentjes) en ondertussen kan ik rustig genieten van het zonnetje, de mooie natuur en de beestjes links en rechts van de weg : vogeltjes, eekhoorntjes... Tijdens één van de 'pauzes' word ik toch even ongerust : Joeri ligt heel ver achter en het duurt zowaar bijna 10 minuten eer ik hem in de verte zie aankomen. Blijkbaar heeft hij zich even langs de kant gezet en wat gegeten. En een kwartiertje later gaat het al veel beter met hem, net op het ogenblik dat bij mij de Squeezy uitgewerkt is. Doch Joeri is niet te beroerd om zelf een keer of twee te stoppen zodat ik terug kan aansluiten, en samen bereiken we het einde van de klim (ongeveer 200hm's onder de top van de Kronplatz). Hier zitten de overige medium-rijders op ons te wachten (lunchpauze). Snel wat Granny's binnenspelen en genieten van het prachtige uitzicht rondom ons: aan de ene kant zie je de Alpen waar we de voorbije dagen zijn overgetrokken, en aan de andere zijde zie je de woeste Dolomieten met hun scherpe, loodrechte granieten wanden, met in de verte de Marmolada-gletsjer die de Dolomieten in zijn greep houdt. Prachtig prachtig prachtig...

Hier zou ik uren en uren tussen de alpenroosjes in het gras kunnen blijven liggen, maar we moeten verder: eerst gedurende ettelijke kilometers (!) over prachtige singletracks op en af, waar we tussen boomwortels en dikke stenen moeten laveren om heelhuids beneden te geraken (dat lukt niet bij iedereen), en daarna dalen we verder richting St-Vigil over brede forst-strassen (offroad nog steeds). Het laatste stuk gaat lichtjes bergop over asfalt, en het is nog redelijk vroeg in de namiddag wanneer we aan het hotel aankomen. Kamer kiezen, kleren wassen, douche nemen en kijken naar de Tour de Lance (op de eindstreep pikt hij in de spurt de overwinning weg van één of andere Duitser, Klöden geloof ik) : dat zijn hier de "klassieke" après-bike activiteiten ... 's Avonds gaan we lekker en uitgebreid eten in een pizzeria (ongelooflijk lekkere spinazie-spätzle, pizza en tiramisu) en rond 22h30 kruip ik naast Kurt in bed : benieuwd of hij deze nacht ook zo "actief" gaat dromen :-) :-)

Dag 6 (medium) : St-Vigil - Cortina d'Ampezzo (40km, 1110hm)

Phille heeft vannacht geslapen als een baby (die met een kettingzaag een heel bos platlegt), dit keer is het Kurt die - ondanks zijn oorstopjes - de uren heeft liggen aftellen. En ik : ik lag er tussenin, en 'k heb niks gehoord noch gevoeld :-)

Vooral opgewekte gezichten aan het ontbijt dus : yes, we zijn er, we hebben het gehaald. Correctie : we hebben het BIJNA gehaald. Want er wacht ons nog één dag in de Dolomieten, en die zijn niet zo "lief" en "vriendelijk" als de Alpen ... De medium-groep volgt vandaag een heel ander parcours dan de "extreme"-Belgen. Eerst wordt er langs een rustige asfaltweg geklommen, tot we na een kleine 10km aan de voet van de eerste (en meteen ook laatste) Dolomietenklim staan : voor ons doemt een witgrijze kolos op, echt een indrukwekkend zicht, die berg. We kunnen er niet rond (we zijn omgeven door hoge loodrechte bergwanden), dus ik haal m'n koffiemolen boven en langzaam maar zeker maal ik me een weg naar boven. En ik kan je verzekeren : dat valt niet mee. Tijdens de Alpenklims reden we over goed berijdbare wegen, maar hier is het pad bezaaid met losliggende keien, gravel, stenen, rotsen ... Het is constant slalommen en slingeren om het best berijdbare spoor te kunnen volgen. Ik voel me niet echt schitterend, maar de anderen hebben het ook niet makkelijk : Jos en Mark slepen zichzelf naar boven, en ook Joeri en Robert gaan niet echt vlot vooruit. Maar : zo'n moeilijke klim heeft ook zijn voordelen : wanneer je zo traag naar boven rijdt, heb je alle tijd om het landschap te bekijken :-) en gekeken hebben we. Echt indrukwekkend. Metershoge granieten blokken liggen links en rechts van de weg, die slingerend naar de - voorlopig nog onzichtbare - top voert. Waar gaan we in godsnaam naartoe, ik zie alleen maar steile, hoge granieten wanden ???

Na ettelijke kilometers draait het pad linksaf, een kleine vallei in, en in de verte doemt de Fanes-hut op. De top!!! Of neen, toch niet. We spelen snel een lekkere apfelstrüdel naar binnen, en klimmen de laatste paar honderd hoogtemeters langsheen een smal pad. Een berijdbaar spoor is er niet : je moet je echt een weg "graven" doorheen de keien en kiezelstenen. Dit vraagt enorm veel energie, en iedereen moet vroeg of laat van de fiets, behalve Jos - die dan ook meteen zijn naam aan deze (totnogtoe naamloze) klim mag geven : het Joske :-)

Joske zijne voorkant was de moeite, maar de achterkant (de afdaling) is zowaar nog spectaculairder. Keien zo dik als voetballen, en daartussen losliggende gravel, stenen, kleinere keien, kiezel ... Tussendoor nog wat "trapjes" en hier en daar een verdwaalde boomwortel, en dat alles in een afdaling die met momenten 15-20% bergaf gaat. En als toetje beslissen de grijze wolken (die reeds sinds deze morgen de zon verborgen houden) om ons een lekkere frisse douche te geven. Brrrrr, tijd voor de windstopper en de armwarmers ... De afdaling ligt er na verloop van tijd lekker glad bij, en aan Tokke-tempo (da's ni rap ;-)) rijden we zeer voorzichtig naar beneden. Tussendoor even stoppen aan een waterval waar je zowaar achterdoor kan, wat verder vanop een brugje even naar beneden turen in een 300m diepe ravijn, en stilletjesaan naderen we het einde van deze TransAlp. De laatste paar honderd hoogtemeters dalen we langs een smal asfaltpaadje, en wanneer we beneden de grote baan richting Cortina bereiken, begint het steeds harder en harder te regenen. Alles rechts dus (de grote plaat erop), en aan sneltreinvaart rijden we Cortina binnen.

De Transalp zit er op, allez : voor mij toch. De anderen zitten op dit moment op 30km van Cortina: zij klommen achter één van die steile bergflanken door, waar ze een poosje doorheen een hoogvlakte (+2000m) reden over prachtige paden. Daar werden ze echter overvallen door vliegen én regen, en na een behoorlijk moeilijke afdaling besloten ze om het laatste stuk van de route (terug klimmen tot boven 2000m, waarvan een stuk met de fiets op de rug) niet meer te doen en langs de weg terug te keren. Uiteindelijk bereiken ze enkele uren na mij het hotel, kompleet verzopen en rillend van de kou. Een warme douche brengt iedereen terug op temperatuur, en even later zitten we met z'n allen in de autocar die ons terug naar Werfenweng brengt. We hebben het volbracht (elk op z'n eigen niveau) : we hebben de Alpen (en een stukje Dolomieten) overwonnen!!!

Conclusie

Een paar weken voor de TransAlp was ik in het geniep op zoek naar iemand om mijn plaats in te nemen, want eerlijk gezegd : ik zag het niet zitten na de slechte prestaties in Willingen en Vielsalm. En nu, nu kan ik alleen maar zeggen dat ik dit absoluut niet had willen missen. Ik heb me echt goed geamuseerd (hoewel ik de eerste twee dagen en tijdens de eerste klim van dag 3 met momenten ferm afgezien heb) en ik heb een hoop leuke mensen leren kennen. We hebben destijds voor Vasa Sportgekozen omdat zij de enige (?) Nederlandstalige organisatie zijn die TransAlp-reizen aanbieden, en ikzelf ben heel tevreden over hetgeen ze ons geboden hebben. Goede begeleiding, zeer bekwame en toffe gidsen die niet alleen oog hebben voor het baaiken op zich maar ook voor de "randanimatie" (avond-briefings en pauzes op de terrasjes waren echt dingen om naar uit te kijken). Het systeem van meerdere niveau-groepen (medium, sport en extreme en soms ook basic) zorgt ervoor dat je, afhankelijk van hoe je je voelt, altijd naar een makkelijkere of moeilijkere groep kan overstappen, dus iedereen vindt wel een formule die hem op het lijf geschreven is. Dus mede-ZoeNKerkes : ni komen zeveren van "ik kan da ni" of "ik mag ni" of "ik heb genen tijd" of zo : gewoon doen, 't is echt een prachtige ervaring !!! Eén ding is zeker : I'll be back :-) :-)

Thierry